“Plagiaty w Polsce podlegają karze grzywny, ograniczenia wolności, albo pozbawienia wolności do lat 3 (Prawo Autorskie i Prasowe, rozdz. 14., art. 115)

Jesli chodzi o bloga to nie umieszczałam Pana ostatniej wypowiedzi gdyż blog to nie strona do osobistych potyczek tylko ogolnodostepna witryna gdzie kazdy moze podzielic sie wlasnym zdaniem. Jesli chcialabym Pana zablokować tylko ze wzgledu na krytyke Pańską skierowana do mojej osoby to nie odpowiadalabym na żadny Pański komentarz, a ja wręcz przeciwnie – prowadziłam dyskusję. Tylko, że Pan za wszelką cenę chce przekonać mnie do swojej racji, ktorej ja w pełnym stopniu nie podzielam. Zgodziłam sie ze słowem “plagiat”, ale niczym więcej. Ale Pan nie potrafi uszanować tego, że mam własne zdanie tylko za wszelką cene próbuje mi Pan narzucić swoje.

Poza tym staje sie Pan bardzo nachalny. I ma Pan rację, mogłam nie odpowiadać na Pański pierwszy komenatrz podobnie jak zrobili twórcy innych blogów, na których się Pan udzielił. Jednak chciałam przeprowadzić kulturalną dyskusje z osobą, która wydawało mi się zna sie na rzeczy. Ale niestety o kulturze tu nie ma mowy.
Jeśli ma Pan jeszcze jakieś uwagi to bardzo proszę wejść sobie w zakładkę “O mnie” i napisać do mnie na podanego maila, gdyż kolejnych komentarzy o takiej treści nie będę juz na blogu umieszczać. I mówie to na forum, żeby mnie Pan potem znów nie oskarżył o to, że zlikwidowałam Pański komenatrz.
Pozdrawiam

ŻAŁOSNE! Niech pani się lepiej nie bierze się za ocenę innych, tak jak pani zrobiła z p. Moniką, bo widać pani sama nie potrafi znieść należnej krytyki. Trzeba było nie reagować po moim pierwszym komentarzu, gdy po prostu zwróciłem uwagę, że sam fakt przedruku nie jest bezmyślny, jak pani to nazwała.

W etykiecie usenetowej takie zachowanie, anonimowe pomówienia, nazywa się m.in. trollowaniem. Szkoda, że pomawiając p. Monikę z użyciem jej nazwiska pani nie miała odwagi podać własnego nazwiska.

Żegnam

Czy zaczyna pani wreszcie rozumieć?

“Nadaje pan na osoby które wszczęły afere o plagiacie, a w tym momencie jest Pan gorszy od nich.” – może pani także napisać, że jestem cyklistą. Oraz Żydem i masonem.

“Skoro Pani Monika wysnuła na blogu przeprosiny to chyba poczuwała sie do winy.” – poczucie winy bynajmniej nie jest jeszcze jej zaistnieniem. Ludzie pod presją nie takie rzeczy robią. Jeśli pani Monika przeprosiła za naruszenie praw majątkowych to jej sprawa jeśli to naruszenie zaakceptowała. Jeśli za plagiat, to równie dobrze mogła przeprosić za suszę w Afryce.

“Poza tym nie każdy jest tak zdesperowany żeby od razu chodzić po sądach i domagać się swojego.” – no cóż, widzę, że nie każdy jest tak zdesperowany by posługiwać się logiką i precyzją osądu. Czyli w porządku wg. pani jest pomawiać, ale już wyjaśnić na drodze prawnej nie jest konieczne?

“Bądźmy ludźmi.” – otóż to, proszę się zastanowić dwa razy zanik użyje pani słowa “plagiat”.

“Nie jest to afera na gigantyczną skalę tyle małe wykroczenie” – na podstawie relacji można stwierdzić, że nie jest to ani wykroczenie ani przestępstwo. Jeśli już to naruszenie praw majątkowych.

2. Zostały naruszone prawa? To niech poszkodowany dochodzi swoich praw. Z tego co widzę (pełny przedruk materiały) to sprawa dot. honorarium byłaby wygrana w cuglach. A może nawet sprawczyni zgodziłaby się na ugodę. Wtedy byłyby można twierdzić, że naruszono prawa. A tak to mamy pomówienia (nawet twierdzenie o naruszeniu praw może nim być, choć o wiele mniejszej szkodliwości)

3. Przykro mi, ale uważam, że mieszanie pojęć albo wybiórcze wykorzystywanie argumentów (“plagiat” bez brania pod uwagę dozwolonego użytku lub definicji plagiatu) jest równie albo nawet bardziej szkodliwy społecznie niż owy przedruk. Jeśli nie doszło do plagiatu, a wiele na to może wskazywać, to gremialne piętnowanie i pomawiane jest nie tylko żałosne ale daje zły przykład. Tworzy się dziki internet z samosądami i prowodyrami.

Przykro mi, ale na razie prezentuje pani stanowisko Kargulów: prawo prawem a sprawiedliwość musi być po naszej stronie!

“Tu nikt pani Moniki nie pozywa”.
A powinien jeśli już są używane słowa takie jak “plagiat”. Dlatego, że tylko tak można rozsądzić ustalić roszczenie cywilne. Za to określanie tego plagiatem to niestety pomówienie. Plagiatem byłoby wykorzystanie artykułu bez wskazania źródła. (wszyscy komentatorzy wskazują jednak, że źródło było podane).

Nie wiem skąd wzięła pani ten cytat, jednak jest mylący, ponieważ pomija ważny zakres dozwolonego użytku, dający m.in. prawo przedruku (za odpłatnością) czy bezpłatnego cytowania utworu już rozpowszechnionego. To jest pierwszym kardynalnym nieporozumieniem.

Drugim nieporozumieniem jest wyłącznie karne rozumienie “bez zgody autora jest zawsze naruszeniem prawa autorskiego” – nie oddaje cywilnoprawnego sensu owego naruszenia praw autorskich (majątkowych!). Głównym błędem dyskutantów jest karne rozumienie prawa autorskiego. Czyli “ktoś zrobił źle i zostanie za to ukarany; ktoś naruszył, jest plagiatorem”. Otóż:
- plagiat to wąski zakres użycia bez wskazania autorstwa; jeśli ktoś użyje cudzego dzieła nawet bez zgody autora ale wskaże źródło to nie jest plagiat (choć może naruszać prawa majątkowe);
- owszem, wykorzystanie bez zgody autora często jest naruszeniem jego praw ale głównie MAJĄTKOWYCH, czyli jest to roszczenie cywilnoprawne. W większości przypadków takim służbom jak policja czy prokuratura nic do tego.

Od razu zaznaczam, że nie znam w pełni stanu pierwotnego w jaki sposób przytaczała p. Monika artykuły, ale wiele wskazuje, że do żadnego plagiatu nie doszło a może nawet użycie weszło w zakres dozwolonego użytku BEZPŁATNEGO.

errata: w poprzednim komentarzu oczywiście miało być “o ile prawo AUTORSKIE przewiduje sankcje karne (…)”